Weer erbij! Al 11 keer op 12 verkiezingen van Kunstenaar van het Jaar

Europese verkiezingen, gemeenteraadsverkiezingen. Daarmee hebben we de politieke kant dit jaar wel gehad. Maar er valt beslist nog wel meer te kiezen.

Wat te denken van de jaarlijks groter wordende verkiezing van Kunstenaar van het Jaar? Gestart in 2003 door de stichting Kunstweek en nu dus toe aan de 12de editie. Elk jaar opnieuw worden 90 kunstenaars genomineerd door een uitgebreid panel van museumdirecteuren, kunstrecensenten, verzamelaars, conservatoren en docenten.

Onder die 90 vinden in de loop der jaren natuurlijk allerlei wisselingen plaats. Vergeleken bij vorig jaar zitten er nu 17 nieuwe namen bij. Wat betekent dat niet de minsten verdwenen zijn. Zoals bijvoorbeeld de bekende Gertie Bierenbroodspot en de populaire Michaël Raedecker voor wiens werk vaak tonnen worden betaald. Maar wie staat er toch nog weer bij? Dit persoontje dus! Al voor de 11de keer sinds 2003. Alleen in 2004 ontbrak mijn naam op het lijstje van genomineerden.

Hoe betrekkelijk zo'n verkiezing ook mag zijn, 't is toch fijn om op deze manier als kunstenaar gewaardeerd te worden.

Om verkozen te worden, moet er natuurlijk wel gewerkt worden!

Maar nu moet er dus gekozen gaan worden. Tot half september is het kunstminnend publiek aan de beurt. Ga maar eens naar  http://kunstweek.nl/verkiezing2014/ronde2/  . Daar staan in alfabetische volgorde de namen van de genomineerden. Met die van mij dus onder de H. Tussen gerenommeerde kunstenaars als schilder/schrijver Armando, fotograaf Anton Corbijn, ons aller Jan Cremer, de wereldberoemde Marlene Dumas, ontwerpster Hella Jongerius, societykunstenaar Ans Markus en, niet te vergeten,  de over de hele wereld bekende fotograaf Erwin Olaf.

Via deze publieke verkiezingsronde gaan uiteindelijk 25 kunstenaars door naar de volgende ronde. Daarin kiest dan het kunstpanel voor de laatste acht, waarna het publiek weer aan de beurt is.

Tot nu toe ben ik altijd wel bij die laatste 25 terecht gekomen. Dankzij dus de vele stemmen van trouwe fans en liefhebbers van mijn werk. En ik zou het helemaal niet erg vinden als zoiets dit jaar ook weer gebeurt. Ga dus maar eens kijken op die link van hierboven. Ik ben benieuwd of mijn naam dan half september  bij die laatste 25 prijkt.  Tot volgende week.

TOOS

http://www.toosvanholstein.nl

http://www.toos.biz/

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

Facebook http://www.facebook.com/TOOSvanholstein

Gebakken lucht en kunstvibraties in Rotterdam

Op voetbalgebied mag Ajax al een paar jaar hoger staan dan Feyenoord, op een heel ander gebied  blaast Rotterdam toch een aardig toontje hoger. Zoals bij de Rotterdam Art Week. Die moet een beeld geven van de nieuwste ontwikkelingen in de moderne kunst en is een echt landelijke kunstgebeurtenis. Ga maar na.

Art Rotterdam als internationaal bekende kunstbeurs, de Raw Art Fair als meer nationaal. Daarnaast nog kleinere beurzen. Openingen van exposities in Museum Booymans van Beuningen, de Kunsthal en het Nederlands Fotomuseum. Designbeurs OBJECT, videopresentaties op diverse locaties, technische kunst bij TEC Art, enz. Heel erg veel dus.

Dat op zich hoeft natuurlijk nog niet positief te zijn. Want in al die moderne kunstontwikkelingen zit vaak een hoog gehalte aan gebakken lucht. De toekomst zal moeten uitmaken wat beklijft en wat volledig wegzakt in verdiende vergetelheid. Maar ik vind, als professioneel kunstenaar, dat je wel op de hoogte moet blijven van wat er zoal speelt. Natuurlijk heb ik niet alles kunnen bekijken. Veel te veel! Maar een paar bezoeken geven vaak al snel een aardig beeld. Of vibraties, om maar eens te spreken met de woorden van kunstenaar Terpentijn, één van die onsterfelijke creaties van Marten Toonder in zijn strips van Tom Poes en heer Bommel. Fans hebben nu ongetwijfeld het beeld van Terpentijn met onafscheidelijke baret en pijp direct al op hun netvlies staan. Een prachtig kunstenaarskarakter, heel gevoelig voor kunstvibraties, zowel goede als slechte. Wat Terpentijn ervaren zou hebben weet ik niet, maar ik ervoer daar in Rotterdam toch meer slechte dan goeie vibraties.

Staat daar in een Engelse galerie een plastic emmer op de grond eenzaam te zijn. Slechts € 3.000. Daarvoor is ie, oorspronkelijke zwart, nog wel prachtig geel gespoten. Conceptuele kunst dus. Maar probeerde Marcel Duchamp in 1917 niet al een door hem gesigneerd urinoir als kunstvoorwerp op een New Yorkse beurs geplaatst te krijgen?  Nu een in de kunstgeschiedenis wereldberoemde act. Moet ik dan bij zo'n emmer, bijna 100 jaar later, denken aan moderne kunstontwikkelingen? Ik vraag me echt af of zo'n galeriehouder nou hikkend van de lach bezig is een goed plekje voor die emmer op de grond te vinden of er echt bloedserieus mee bezig is hoe die emmer het beste is uit te lichten.

 

vazen van Hella Jongerius

Natuurlijk was er ook echt vakkundig gemaakte kunst. Maar vaak zo kil en afstandelijk. Kunst zonder ziel, zonder emotie. En die emotie  is voor mij persoonlijk toch wel heel belangrijk. Verder extreem gephotoshopte foto's, met een eigen wereld erin, vaktechnisch goed. Maar voor prijzen die echt over de top zijn. Hoe lang zal die hype nog stand houden? Een paar honderd gelijkvormige vazen van de internationaal bekende Nederlandse  ontwerpster Hella Jongerius. Voor slechts € 999 per stuk. Maar dan wel met BTW inbegrepen natuurlijk. Knip- en plakwerk waarmee ik vroeger mijn leerlingen probeerde esthetiek bij te brengen. Modern? Soms ook schilderijen waarvan ik me afvroeg of die nu bewust onbeholpen waren gemaakt of dat het echt onbeholpen was.

Ik heb maar wat foto's door dit stukje heen gestrooid die mijn "Terpentijnse vibraties" moeten illustreren. Overigens gaat dit natuurlijk over het gevoel dat ik had. Ongetwijfeld liepen er velen rond die het anders hebben gezien en ervaren. Maar toch moest ik iets te veel denken aan het sprookje van Andersen over de Kleren van de Keizer. Tot volgende week.

TOOS

http://www.toosvanholstein.nl

http://www.toos.biz/

YouTube http://bit.ly/ij4Pag