TOOS &amp; ART, blog van Nederlands Briljanten Kunstenaar 2016

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 26 juni 2012

Kunst is een feestje!

Mozart, het popidool avant la lettre Frans Liszt, de Parijse Salon, Impressionisme, ongelooflijke kunstprietpraat, edelkitsch, kunst voor boven de bank, kunstsubsidies, Peking, Joop van de Ende en Andy Warhol. Hebben die iets met elkaar te maken dan? Nou, wat mij betreft wel. En het verband met die titel “Kunst is een feestje”?

Dat ga ik maar eens haarfijn uitleggen.

Een aantal jaren lang, zeven om precies te zijn, heb ik elk kwartaal een Kunststukje geschreven in het bijna glossy te noemen Magazine van de Nederlandse Club aan de Côte d’Azur. Dat waren dus 28 artikelen van 3 tot 4 pagina’s met zeer afwisselende onderwerpen over de beeldende kunst. Met daarbij natuurlijk plaatjes. Want beeldende kunst zonder plaatjes is net zoiets als een Europees Voetbalkampioenschap zonder ballen.

Maar ik merkte dat het schrijven van die artikelen naast dit vorig jaar gestarte blog toch een behoorlijke tijdwissel op me trok. Vandaar dat het 28^ste Kunststukje ook het laatste werd. En dat had dus de titel “Kunst is een feestje”. Want voor mij hoort kunst dat gewoon te zijn. Ondanks alle huidige controverses over subsidies, kunstelite en politiek beleid.

Het leek me interessant dat laatste Kunststukje hier toch maar eens extra in de schijnwerpers te zetten. Want een blog leent zich er meestal niet zo goed voor om dieper op allerlei zaken in te gaan. Dan wordt ’t al snel als te lang ervaren. Terwijl dat bij zo’n artikel nou juist wel weer de bedoeling is. Nieuwsgierig geworden na het voorgaande? Met de link http://www.toosvanholstein.nl/artikelen/artikel28.html ben je direct op de plek waar het staat op mijn website www.toosvanholstein.nl .

Daar wordt dan ook wel duidelijk wat het verband is tussen de foto’s bij deze blogaflevering. Want ik kan me zo voorstellen dat de link tussen een foto van het Mamac (het Museum voor Moderne kunst in Nice), een 19^de eeuwse spotprent van de Fransman Daumier en “Die fünf Sinne” van de Oostenrijkse 19^de eeuwse schilder Hans Makart niet voor de hand liggend is. Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 19 juni 2012

De Beatles hun Abbey Road, TOOS haar Abbey Square

Ik moest aan die beroemde LP (gôh, wat was dat ook al weer, een LP?) van de Beatles denken door dat Abdijplein in Middelburg waarover ik onlangs al schreef. Engels abbey, Nederlands abdij, zeg maar eens dat ik m’n talen niet spreek! En “TOOS haar Abbey Square” klinkt toch beslist niet onaardig.

Maar dat Abdijplein dus, al heel lang het bestuurlijke en culturele zenuwcentrum van Zeeland.

Een paar weken geleden was ik daar druk bezig op verzoek van de organisatie van Middelburg VólKoren. Er kwamen enkele “muziekwerken” van mij te hangen ter verhoging van de feest en zangvreugde bij dit bekende Zeeuwse korenfestival. Op zeker moment stak een ambtenaar van het Provinciehuis het plein over. Hij zag mijn werk en was direct heel enthousiast over die zogenaamde digicompo’s op het plaatmateriaal alu-dibond, kunst die ik signeer met TOOS. “Die verdienen het om te hangen in de Loggia van het plein”. Ik had, vond ik, geen enkele reden om dat tegen te spreken. Want die zogenaamde Loggia is een oude galerij aan één kant van het Abdijplein, afgeschermd daarvan door een aantal gigantisch grote ramen. En ook nog zichtbaar vanuit elke pleinhoek.

Nog niet zo lang geleden heeft Beatrix er een permanent op één van de muren bevestigd kunstwerk onthuld ter ere van ons aller Vader des Vaderlands, Willem van Oranje. Maar daarnaast is er meer dan genoeg ruimte om regelmatig andere kunst te tonen. Ik heb intussen begrepen dat dit normaal gesproken zeer ruim van te voren moet worden aangevraagd en beoordeeld. Was ik dus even een geluksvogel dat drie dagen later mijn werken daar al hingen. Hoezo zouden ambtenaren niet snel werken? Aan mij heb je een kwaaie met zo’n opmerking!

En mijn TOOS-werken blijven er nog te zien tot half augustus. Helder bij daglicht en ’s avonds feeëriek bij kunstlicht. Ik vind ze daar best mooi hangen, al zeg ik ’t zelf. Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 12 juni 2012

Soms zit 't mee, soms tegen

Dat laatste is het geval bij een voornemen dat ik een poos geleden aankondigde. Het op internet zetten van mijn fotoboek over Noord- Ethiopië. Bij dat over het Zuiden was er geen probleem. Nu dus wel. Want wat blijkt? Het boek was wel in te zien via het net, maar de toegangscode ervoor verloopt na een aantal weken. Zelfs ik kan er nu niet meer bij. Maar ja, ik heb natuurlijk wel het gedrukte boek, anderen niet. Een typisch geval van jammer!

Vanzelfsprekend zet ik hier een aantal foto’s. ’t Is alleen heel jammer dat die onvoldoende recht doen aan de rijke cultuur die het Noorden van Ethiopië biedt.

Al duizenden jaren lang hebben daar machtige koninkrijken bestaan die voor archeologen allerlei nog te ontdekken lekkers hebben achtergelaten. Denk maar aan de koningin van Sheba die, ver voor het begin van onze jaartelling, vanuit Ethiopië koning Salomon in Jeruzalem bezocht. Of aan het feit dat in Ethiopië al in de 2^e eeuw kerstening plaatsvond. De Ethiopisch Orthodoxe Kerk getuigt daarvan nog steeds. De helft van de bevolking is diepgelovig christelijk. Overal zijn nog oude kerken en kloosters te vinden waar drukbezochte missen urenlang duren. En dan wel blijven staan natuurlijk!

Overal in het Noorden kom je de priesters tegen. Maar ook de islam speelt een belangrijke rol. Ik vond het heel prettig te constateren dat beide bevolkingsgroepen vredig met elkaar leven. Nog wel. Ik hoop van harte dat extremisten geen greep krijgen op dit land. Iets wat in een aantal andere landen nu wel gebeurt.

Wat kunst betreft kom je daar vooral kerkelijke kunst tegen, zowel eeuwenoud als nieuw. Met afbeeldingen van allerlei heiligen die ons niet zoveel zeggen. En ook met verhalen waarbij je even met de ogen knippert. Zo blijkt het kind Jezus met Maria en Jozef na de bekende vlucht uit Egypte nog even een jaren durend ommetje te hebben gemaakt naar Ethiopië. Daar zou hij ook nog een aantal wonderen hebben verricht waarvan wij in het Westen nog nooit hebben gehoord. Maar ja, als 40 miljoen Ethiopiërs dat tot in het diepste van hun ziel geloven, wie zijn wij dan om daaraan ook maar een moment te twijfelen!

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de Ark des Verbonds. Dat Joodse symbool bij uitstek waarin de stenen tafelen van Mozes met daarop gebeiteld de tien geboden werden bewaard. Nou, die bevindt zich dus al een paar duizend jaar in Ethiopië. Maar ja, niemand mag er natuurlijk bij in de kapel waar die Ark streng wordt bewaakt.

Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 5 juni 2012

Koren, Kunst, TOOS

In de vorige aflevering kondigde ik het al aan. Werk van mij zou komen te hangen op het Middelburgse Abdijplein tijdens Middelburg Vól-koren, het grootste korenfestival van Zeeland en wijde omstreken. 120 Koren met een paar duizend deelnemers en nog veel meer bezoekers in één weekeinde op allerlei locaties door de hele stad met dat plein als muzikaal hart.

Vanwege de samenwerking tussen Vól-koren en de Kunst en Cultuurroute was ik gevraagd om een kunstaccent aan te brengen met enkele werken die muziek als onderwerp hadden. Geen probleem! Want mijn digicompo’s op alu-dibond, die ik maak onder de naam TOOS, kunnen rustig buiten hangen. Die weerstaan allerlei weersomstandigheden. Dat bleek wel in de nacht van vrijdag op zaterdag toen door stevige wind en regen een tent op het plein omwaaide maar mijn dibonds er ’s morgens nog fris en vrolijk hingen.

Ter verhoging van de feestvreugde had ik ook nog een diashow gemaakt. Met daarin een mix van mijn muziekschilderijen en foto’s van bands en koren. Die kon mooi geprojecteerd worden in het donkere gewelf achter het hek waarop die digicompo’s waren bevestigd.

De vele complimenten die ik kreeg, hebben mijn kunstenaarsego vanzelfsprekend behoorlijk gestreeld! En er komt nu op dat Abdijplein zelfs nog een vervolg met die muziek-dibonds. Hoe dat zit? Dat komt ongetwijfeld één van de komende weken in TOOS&ART aan de orde.

Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 29 mei 2012

TOOS op het Abdijplein Vól-koren

Alle wekelijkse stukjes op dit blog hebben met kunst te maken. ’t Heet ten slotte niet voor niks “TOOS&ART”. Zo ook dus weer deze aflevering met het Abdijplein in Middelburg als aanleiding. Volgend weekeinde is daar namelijk werk van mij te zien. Maar ook zonder dat zijn er redenen genoeg om aan dit plein aandacht te geven.

Stel dat er plotsklaps een verkiezing komt voor het mooiste plein van Nederland? Dat kan. ‘t Stikt ten slotte tegenwoordig van dat soort verkiezingen. De lelijkste plek van Nederland, het architectonisch interessantste nieuwe gebouw, de aantrekkelijkste winkelstad, het mooiste woord van het jaar, en wat al niet. Maar het mooiste plein van Nederland? Volgens mij nog niet. Wel heb ik natuurlijk al een idee welk plein dan onverbiddelijk de Top-3 in moet schieten. Het Abdijplein! Allicht!

Sinds ik in Middelburg woon, is het voor mij een plek geworden waar ik graag kom. Vooral vanwege de rust en de harmonie. Als ’t weer eens druk is in mijn kunstenaarsbrein daalt daar op mij de kalmte neer. Zoals heel lang geleden de Heilige Geest op aarde met Pinksteren. Die 11^de eeuwse monniken hebben heel goed aangevoeld dat het daar een goeie stek was!

Maar wat ze destijds natuurlijk niet konden weten, was dat hun Abdijplein ooit het middelpunt zou gaan worden van allerlei culturele activiteiten. Het Zeeuwse Nazomer Festival zonder het Abdijplein? Of het Internationale Jazzfestival Middelburg? En Middelburg Vól-koren, zoals komend weekeinde? Want zaterdag en zondag 2 en 3 juni wordt Middelburg weer overstroomd door ik weet niet hoeveel koren. Met het centrale podium natuurlijk op het Abdijplein. En van TOOS een aantal grote, weersbestendige werken op dibond met muziek als onderwerp met nog een bijbehorende diashow. Want het leek de organisatie interessant om op die manier de sterke band tussen de Middelburgse Kunst en Cultuurroute (op 3 juni) en Vól-koren nog eens extra te benadrukken. Een idee waar ik helemaal achter sta. Hoe dat alles uitwerkt? Daarover meer volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 22 mei 2012

Het witte goud

Iedereen heeft ze wel. Van die plekken waar je ooit nog eens heen wilt, maar ’t komt er maar niet van. Maar de asperge, dat zogenaamde witte goud, zorgde er nu voor dat ik één van die plekken van mijn lijst kan schrappen. Museum van Bommel van Dam in Venlo, een museum gebouwd rond een particuliere collectie van hedendaagse kunst.

Er bestaan meer van dat soort kleinere musea die beslist de moeite waard zijn om te bezoeken. Opgezet door mecenassen die helemaal maf zijn van kunst en daar heel veel geld voor over hebben. Dat ze natuurlijk in voldoende mate bezitten. Een paar voorbeelden? Het prachtige Museum Beelden aan Zee in Scheveningen. Of De Buitenplaats in Eelde, gericht op figuratieve kunst na 1945. En dan moeten we maar even de collectie van Dick Scheringa vergeten. Die verdween uit zicht omdat zijn bank, de DSB, financiële probleempjes kreeg door de bankencrisis. Maar dan is er in ieder geval toch weer Joop van Caldenborgh, de nummer 94 in de Quote 500, die zijn verzameling gaat onderbrengen in een nieuw te bouwen museum in Wassenaar. En dan is er dus Venlo, waar Maarten en Reina van Bommel-van Dam in samenwerking met de gemeente hun museum creëerden. Hun naam kende ik al heel lang omdat ze ook werk verzamelden van Nico Molenkamp, een oud-leraar van mij aan de Tilburgse academie. Maar een bezoekje aan dat museum schoot er telkens bij in.

Maar nu was het eindelijk zover. En dat bezoek viel beslist niet tegen! Een gebouw dat van binnen veel groter is dan het van buiten oogt, een interessante expositie met tuinen en bloemen als onderwerp i.v.m. de Floriade dit jaar in Venlo en bijzonder behulpzaam personeel. Echt een aanradertje.

Maar wat hebben die asperges van hierboven daar eigenlijk mee te maken? Wel, dat zogenaamde witte goud wordt al eeuwenlang een lekkernij gevonden, zoals blijkt uit diverse “aspergeschilderijen” van rond 1700 die Adriaen Coorte, een Middelburgse stadsgenoot van lang geleden dus, ons naliet. Binnen die oude culinaire traditie geldt voor mij weer de traditie om jaarlijks bij heel goede vrienden, wonend in de buurt van Venlo en ook nog verzamelaars van mijn werk, een veel-gangen-aspergemenu te mogen nuttigen dat in een tweesterren restaurant niet zou misstaan. Dat was afgelopen week.

Frappant trouwens dat de heer W., die politicus met zijn blonde waterstofperoxyde kuif, een zoon is van de stad Venlo. Hij heeft, zoals bekend, niet zoveel op met elite en met kunst. Nou Geert, geef mij toch maar die elitaire kunstverzamelaars! Tot volgende week.

TOOS.

http://www.toos.biz/

YouTube TOOSvanholstein

dinsdag 15 mei 2012

Een wonderbaar land

Trouwe lezers van dit blog weten dat ik recent een reis door Ethiopië maakte. Ik heb daarover al verhaald en daarbij een belofte gedaan. Het nog te maken fotoboek zou ik op internet zetten. En toen werd het een poos lang druk, druk, druk. Dus tijd ontbrak. Maar nu is ’t klaar, dat boek. Ten minste, het eerste deel. Want Ethiopië is zeer fotogeniek, zowel het land als de mensen. Dus besloot ik tot twee delen. Eén over het Zuiden, één over het Noorden. Want die twee streken verschillen behoorlijk van elkaar. Uit “Ethiopië, het Zuiden” dat nu online staat (zie hieronder), heb ik hier wat foto’s overgenomen.

Dat Zuiden kent nog allerlei stamgebieden, van meer ontwikkeld tot behoorlijk primitief. Ten minste, in Westerse ogen. Met stammen, soms levend in ver afgelegen valleien. Zo ben ik in een bergachtig gebied geweest waar de mensen twee dagen heen moesten lopen naar de dichtstbijzijnde grote markt en daarna natuurlijk weer twee dagen terug! Want autobezit is minimaal.

Maar als is het een heel arm land, er gebeurt toch veel positiefs. Zo leggen de Chinezen, tja, natuurlijk de Chinezen, veel nieuwe wegen aan. En zie je duidelijk dat de economie zich ontwikkelt. Maar je moet wel tegen de klippen op ontwikkelen als, hoe ongelooflijk dat ook klinkt, 45% van de bevolking 14 jaar of jonger is. Hoe vinden die later allemaal werk en een bestaan?

Heel veel van hen gaan trouwens naar school, dat vond ik echt opvallend. Overal langs de wegen zag je ’s morgens en ’s middags groepjes lopen in hun schooluniform. Soms uren onderweg, elke dag weer naar vaak donkere en bedompte lokalen met een beperkt aantal schoolboeken, groezelig en gekreukt door alle handen van eerdere generaties. Maar met een onvoorstelbare blijheid. Zet daar eens het beeld naast van de kinderen hier die bij slecht weer even met de auto bij school worden afgezet.

Dit soort reizen doet gewoonlijk weer heel erg relativeren. Hoezo economische crisis in één van de rijkste gebieden van de wereld?

En dat fotoboek? Klik op http://bit.ly/IjzSaG , vul code RY536Z in en klik op “verder”en “Fotoboek bekijken”. Veel plezier ermee en tot volgende week.

TOOS.

http://www.toos.biz/

YouTube TOOSvanholstein

dinsdag 8 mei 2012

Herakles, er is geen betere!

'Alle lof en hulde voor Jason en Theseus, maar mijn zoon Herakles zal een voorbeeld zijn voor mensen en goden, als de grootste held aller tijden'. Dat zal maar over je worden gezegd door je vader. Maar ja, die vader is dan natuurlijk wel Zeus, de Griekse oppergod, die Herakles heeft verwekt bij een aardse vrouw.

Een wat verwarrende inleiding misschien? En wat heb ik met die Griekse mythologie? Lees verder! Afgelopen zaterdag dompelde ik mij van 11 uur ’s morgens tot 10 uur ‘s avonds onder in de fascinerende wereld van toneelgroep De Appel in Den Haag. In het verleden al zag ik hun marathonvoorstellingen “Tantalus” en”Odysseus”. En die ervaringen ben ik nooit vergeten! Vandaar dat hun nieuwe marathonstuk “Herakles” over diens bovenmenselijke heldendaden bovenaan mijn verlanglijstje stond. Opnieuw die wereld van de Griekse mythologie met al haar verwevingen tussen de goden en mensenwereld. Opnieuw liefde, geweld, bloed, oorlog, heldendom, goed en kwaad. Er is in de echte wereld de afgelopen paar duizend jaar weinig veranderd.

Voor mij was ‘t des te interessanter omdat ik een paar jaar intensief bezig ben geweest met de “Ilias” van die goeie ouwe Homerus. Dat oude epos met het verhaal over de strijd rond Troje. Mijn galeriehouder in Nice, Jean Paul Aureglia, geeft namelijk die Ilias opnieuw uit in zeer beperkte oplage met daarin kunstwerken van 21 kunstenaars. Ik heb voor dit livre d´art vier steendrukken gemaakt waarvan er één hierboven is afgebeeld. Bloed, ellende, verdriet, dood, de goden, dat zit er allemaal in. Net zoals in één van de bijgevoegde foto’s van “Herakles”. Gemaakt door fotograaf Leo van Velzen en door De Appel vrij beschikbaar gesteld!

Ik hoefde dus niet zelf stiekem wat plaatjes te schieten. Zo kon ik volop genieten van geweldig toneelspel met decors en ensceneringen om te zoenen. Stuk voor stuk eigenlijk schilderijen met de kleuren, kleding en compositie. Echt weer zo’n beleving die me altijd bij zal blijven. Een aanrader voor elke toneel en kunstenliefhebber!! En ze geven vanwege het grote succes ook nog een aantal extra voorstellingen in het nieuwe seizoen. Trouwens, in Nice ga ik ook meewerken aan een nieuw kunstboek van Homerus´ Odysseus. Tot volgende week.

TOOS.

YouTube TOOSvanholstein

dinsdag 1 mei 2012

1 Jaar, 1 week en 1 dag geleden

Zo lang geleden is dat alweer. Ten minste, als ik smokkel met de schrikkeldag in dit jaar. Maar wat was er toen? Nou, de aanleiding om in maart vorig jaar met dit blog te beginnen. Toen trouwens nog onder de naam “TOOS in Fort Rammekens”. Want met dat fort startte ‘t! 1 Jaar, 1 week en 1 dag geleden vond daar de opening plaats van mijn grote expositie “TOOS-de ontdekkende mens”.

En 1 jaar en 1 week geleden voelde ik me behoorlijk uitgeteld. Maanden van voorbereiding en weken van inrichting waren me niet in de koude kleren gaan zitten. Ten slotte komt in het fort met z’n dikke muren de temperatuur nauwelijks boven de 12 graden uit. Maar hoe uitgeteld ik toen ook was, ik krijg nog steeds weer nieuwe energie als ik me realiseer hoeveel er door die tentoonstelling in gang is gezet.

Zoals bijvoorbeeld “TOOS-the movie”. Die deels in het fort opgenomen film zonder gesproken woord en met speciaal ervoor gecomponeerde muziek staat ook op YouTube. Maar waarom ‘m niet hier eens inplakken?

Nog maar even wat meer spin-off van die expositie? Mijn YouTube-kanaal TOOSvanHolstein dus met daarop al heel wat video’s. De TOOS-doodles vanaf m’n iPad. Of het actief zijn op de social media. Facebook (http://www.facebook.com/TOOSvanholstein) en daaraan gekoppeld mijn bedrijfs Facebook-page. Met die page weer gelinkt aan het Engelstalige deel van www.toos.biz, mijn tweede website naast http://www.toosvanholstein.nl/ . Die was weer nodig om de speciaal voor het fort ontwikkelde TOOS-kunst een internetpodium te geven. Want, afgedwongen door de klimaatomstandigheden in het fort, moest ik met andere materialen en technieken aan de gang.

En heb ik Twitter al genoemd? Of LinkedIn, het platform dat wereldwijd mensen beroepsmatig bij elkaar brengt. Hyves vergeet ik maar even, want daarop is onze jeugd zo langzamerhand de bepalende factor geworden. Die vele social media bezigheden zullen trouwens nog wel eens in volgende blogafleveringen ter sprake komen.

En al deze 21^ste eeuwse nieuwigheden dus vanwege dat 16^de eeuwse fort Rammekens! Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 24 april 2012

Hoe Monumentendag naar Keulen leidt

Ergens tussen Keulen en Bonn hangt een schilderij van mij. De logica van de kunst leidde er daardoor toe dat ik afgelopen weekeinde o.a. een regenachtig Keulen bezocht, waar je vanuit de gotieksfeer in de Dom met een paar passen belandt in de moderne kunstsfeer van het Museum Ludwig. Middeleeuwse cultuur direct naast Amerikaanse Pop Art. Eerst staand voor de Kölner Dom en twee minuten later bij een modern beeld (zie foto’s).

Maar wat heeft dat allemaal te maken met de Monumentendag in Middelburg? Tja, de kunst plaveit voor mij vaak onvoorspelbare kronkelwegen. Mee daardoor is mijn vak zo interessant.

Ik doe al een aantal jaren mee met die landelijke Monumentendag, altijd op de tweede zaterdag van september. Mijn pakhuis is ten slotte niet voor niets een rijksmonument uit 1738. Is normaal alleen mijn atelier open voor bezoek, dan is het hele pand te bezichtigen. Enkele jaren geleden kwamen op die manier Doris en Christian Hinz binnen. Daarna kwamen ze nog eens tijdens de kunstroute, en nog eens, en nog eens. En vorig jaar kochten ze een schilderij.

Later bleek dat zij ook zo hun kunstcontacten hadden in Keulen. Vandaar dat ik op een bepaald moment het verzoek kreeg of ik mee wilde doen met een kunstmanifestatie “Zwiegespräche”. Die vond plaats op basis van zogenaamde kunstdialogen die organisator Joachim Hoffman in de loop der jaren met andere kunstenaars had gehouden.

Ze stuurden elkaar zelfgemaakte kunstkaarten over de post waarbij telkens de een weer op de ander reageerde. Als slot hiervan vroeg Hoffman aan een aantal kunstenaars om op nog zo’n kaart van hem een antwoord te maken. Als enige Nederlander viel ook mij die eer te beurt vanwege dat contact met Doris en Christian. Ik heb toen bijgaand kunstwerkje gemaakt op A6-formaat.Vanwege andere activiteiten kon ik niet aanwezig zijn bij de vernissage van de “Zwiegespräche” in februari. Maar die schade heb ik nu dus ingehaald met een bezoek aan de expositie in gezelschap van organisator Joachim Hoffman en de “Hinzen”. M’n Duits voer er beslist wel bij! Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 17 april 2012

Een straal van twee uur

Na dagen achter elkaar intens bezig te zijn geweest in mijn atelier heb ik, dat vind ik ten minste zelf, altijd wel een dagje uit verdiend. Zo’n uitdagje draait dan trouwens toch meestal ook weer om de kunst. Want voor mij glijden hobby, werk en vrije tijd vaak op een kunstige manier naadloos in elkaar over.

Middelburg doet haar naam daarbij absoluut eer aan. Trek maar eens een cirkel met een straal van twee uur rond mijn woonplaats, wel uitgaand van autogebruik. Want lopend zou je in die tijd niet ver komen. Maar met de auto? Zonder fileleed zit je in twee uur in Amsterdam. Of bij Venlo, de Duitse grens dus. Of in Maastricht, ook een soort buitenland. En in het noorden van Frankrijk, waar je dan Lille al voorbij bent.

Omdat afgelopen weekeinde de Lille Art Fair was, leek me dat een goeie bestemming voor m’n dagje uit. Zoals ik al zei, hobby, werk en vrije tijd, één pot nat.

Ik had in 2008 uit nieuwsgierigheid de eerste versie van deze beurs bezocht en was er daarna niet meer aan toegekomen. Dus waarom niet deze vijfde editie eens met een bezoekje vereren? Om te zien wat voor kunsttrends zich in Frankrijk afspelen en ook omdat Galerie Derrière la Dune uit Le Touquet er stond. Met die galerie werk ik nu een jaar samen en dan is het goed om elkaar af en toe ook weer eens persoonlijk te zien en te spreken.

Interessant was dat trends daar aardig sporen met die in Nederland. Relatief veel cartooneske, enigzins platte kunst waarbij perspectief eigenlijk geen rol speelt. Ook weinig echte schilders die laten zien dat ze van verf houden. En bij jongere kunstenaars regelmatig een wat schurend kleurgebruik. Van die kleuren die voor mijn gevoel net niet goed bij elkaar passen. Mijn levensgezel heeft daarover een intrigerend theorietje. Volgens hem heeft ‘t te maken met het felle kleurgebruik dat al tientallen jaren bij plastic speelgoed en veel kinderkamers overheerst. Dat moet, zegt hij, gevolgen hebben voor de persoonlijke kleurenvoorkeur! Misschien een ideetje voor wetenschappelijk onderzoek?

Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 10 april 2012

Calder, Maeght en Saint Paul: een logische combinatie

Tijdens Pasen bezocht ik, met mijn vriendenpas van het Haags Gemeentemuseum, de expositie daar over Alexander Calder (1898-1976), bekend om zijn abstracte en ook beweegbare beeldhouwwerken (zie foto’s). Maar omdat die kunstenaarshersenen van mij de hele dag door alsmaar associatief bezig zijn, voelde ik me ineens teruggeplaatst naar de tuinen van de Fondation Maeght in St. Paul de Vence aan de Côte d’Azur.

Daar heb ik namelijk in 1994, toen als vriend van dat museum, heel wat aangename uurtjes doorgebracht. Hoe ik daar in St. Paul terecht kwam? Dat is weer zo’n verhaal apart dat in dit blog vast nog wel eens ter sprake zal komen. Maar, heel kort samengevat, leidde een volstrekt spontane opwelling tot een verblijf van 3 maanden in dat middeleeuwse stadje. Pas toen ik er zat, begreep ik dat vele kunstenaars mij waren voorgegaan. En dat St. Paul na Parijs en Mont Saint Michel de derde toeristische trekpleister van Frankrijk is. Een niet onaardige bijkomstigheid van die opwelling werd trouwens nog dat ik het jaar daarop, als enige Nederlandse kunstenaar ooit, een tentoonstelling kreeg in het Musée de St.Paul.

Maar buiten de stadswallen staat nog een ander, internationaal heel bekend museum. Dat van de Fondation Maeght. Met dus die tuinen. En met daarin een aantal beelden van Alexander Calder. Vandaar mijn associatie. Hoe die beelden daar terecht kwamen? Tja, ook dat is weer een lang verhaal. Opnieuw kort door de bocht geformuleerd komt ’t er op neer dat de bekende Parijse kunsthandelaar Aimé Maeght in 1964 één van de eerste particuliere musea in Europa liet bouwen. Want hij wilde toch wel erg graag zijn uitgebreide verzameling moderne kunst kunnen tonen. Met werk van wereldberoemde kunstenaars als Giacometti, Chagall, Braque, Léger en Miro, kunstenaars die ook allemaal hun sporen in St. Paul de Vence hebben achter gelaten. Chagall ligt er zelfs begraven.

Als ik, destijds in 1994, moe was van het schilderen op mijn zolderkamertjes middenin St.Paul zocht ik vaak afleiding en rust in die tuinen van de Fondation. Of in de bibliotheek daar. Waar ik dan kunstenaars ontdekte die wereldberoemd waren in Frankrijk en omstreken, maar niet in Nederland. Ooit gehoord van, bijvoorbeeld, Leonor Fini? Nu voor mij, als vrouwelijk kunstenaar, een icoon. Maar ik ontdekte ze dus pas daar in de Fondation. Een aanrader, dat museum, als je aan de Côte d’Azur bent. Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 3 april 2012

Een saxy K en C route

Alweer 12 jaar oud, die Middelburgse Kunst en Cultuurroute. En sinds 2002 ben ik daarvan een trouw deelnemer. Dat betekent ook dat er al heel wat muzikanten in mijn atelier zijn opgetreden. Want elk jaar in april staat de route in het teken van het thema “van Klassiek tot Populair”. Hoe ze ’t doet weet ik niet, maar organisatrice Bea Zwadlo weet dan altijd weer muziekensembles van hoog niveau met vaak jonge musici naar Middelburg te halen.

Omdat mijn atelier zich qua grootte en akoestiek goed leent voor die muziekoptredens viel ik ook dit jaar weer in de prijzen. Soms houdt een band overigens niet helemaal goed rekening met de omstandigheden. Zo was er eens een groep die dacht in mijn atelier hun totale versterkersaccessoir te moeten opbouwen. Toen de helft stond, kregen ze toch wel door dat dit een tikje overdreven was. Zeker als je ook weer snel moet afbreken omdat er op een andere routelocatie nog een optreden wacht, vraagt dat om logistieke problemen. Maar al doende leert men, heet ’t dan!

Allerlei soorten muziek heb ik zo in de afgelopen jaren meegemaakt. Klezmer, klassiek, Zuid-Amerikaans, jazz, swing, solo, gitaarduo. Afgelopen zondag was het dus weer zo ver. Eerst het Göksel Yilmaz Ensemble met vaak al eeuwenoude muziek in het Turks, Arabisch en Koerdisch. Met natuurlijk de liefde als hoofdonderwerp. Prachtig klonk dat. Daarna nog het Berlage Saxophone Quartet. Een stel jonge muzikanten die klassieke muziek de pan uit lieten swingen. Daarbij komt dat de saxophoon mijn lievelingsinstrument is. Dus ik kon mijn hart ophalen. Een saxophoon kwartet nog wel!

Daarom ook had ik een schilderij van mij opgehangen met daarop een saxophoonspeler. ’t Was prachtig om te zien hoe zijn houding op het schilderij regelmatig samenviel met de houding van de heel expressieve speelster die er voor stond.

Wat mij betreft volgend jaar weer zoiets. Maar eerst maar “tot volgende week”.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 27 maart 2012

Lentuh voor een ZeBra!

Lentuh, zo moet je dat blijkbaar op z’n Haags schrijven. Maar wat de schrijfwijze ook mag zijn, een betere start van de lente kunnen we ons toch niet wensen! Lekker de tuin op orde brengen. Of gewoon van de zon genieten op je eigen terras. Logisch dat er veel belangstelling is voor de buitenmeubelen bij het 15-jarig jubileum van Palladio in het Zeeuwse Heinkenszand. Vorige week schreef ik daar al over. Want dat Palladio-feest wordt ten slotte toch maar mooi opgesierd met mijn TOOS-buitenkunst als artistieke toegift.

’t Leek me wel leuk een filmpje te maken van die combinatie van kunst met het outdoor living in het hoge kwaliteitssegment, zoals dat tegenwoordig in reclametermen heet. Zie hier het resultaat op mijn YouTube-kanaal.

Maar wat doet die “ZeBra” eigenlijk in de titel? Dat kwam door het begrip kwaliteit hierboven.Eerst even die ZeBra’s. Die kom je tegenwoordig heel veel tegen in Zeeland. Niet in de vorm van overstekend wild maar als Zeeuwse Brabanders. Zij vormen zo langzamerhand een niet onbelangrijk deel van de bevolking in Zeeland. Zelf ben ik er sinds 2001 ook één, tot volle tevredenheid. En met mij zijn er zo nog velen die zich telkens opnieuw weer laten verbazen door de kwaliteit van het leven in hun provincie.

Want zo’n Palladio hoort toch wel even bij het topsegment van de branche in Nederland! Of wat te denken van De Drukkerij in Middelburg, absoluut één van de mooiste boekenzaken in ons land. Of, om nog maar een andere zijstraat te noemen, dat onevenredig grote aantal sterrenrestaurants in Zeeland? Heeft trouwens de Walcherse zeekust ook niet de meeste zonuren van Nederland? Die ZeBra’s hebben duidelijk een goeie neus voor levenskwaliteit. Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 20 maart 2012

BUITEN(gewone) KUNST

Vorig jaar rond deze tijd was ik heftig in de weer met de voorbereidingen voor mijn grote expositie “TOOS” in dat eeuwenoude fort Rammekens bij Ritthem/Vlissingen. Wat dat voor gevolgen zou hebben, kon ik toen natuurlijk niet inschatten. Ik was alleen maar heel erg hard bezig met kunst die bestand moest zijn tegen de kou, het zout en het vocht in dat fort. Want mijn olieverfschilderijen daar? Dat kon je door die omstandigheden mooi vergeten. Die hadden na een half jaar naar de stort gekund.

Dat zou anders moeten zijn met werk op het plaatmateriaal alu-dibond. En dat klopt, zie de foto’s maar! Diverse terrassen en tuinen zijn tegenwoordig opgesierd met kunst van mij op dat dibond. En daar is alweer één winter overheen gegaan. Kijk, dat had ik vorig jaar maart toch niet kunnen bedenken. Zo heeft die uitdaging in het fort, want neem maar van me aan dat ’t dat was, geleid tot nieuwe mogelijkheden en wegen.

Bij die wegen zit zeker die naar Heinkenszand op Zuid-Beveland. Heinkenszand? Ja, om precies te zijn de Schouwersweg 7 bij het zakencomplex BinnenUit, gericht op het luxe woningsegment. Wat doe ik daar nou weer? Wel, daar zit, nu precies 15 jaar, een uniek bedrijf voor Zeeland. Palladio! Eigenaar Corné Tempelaars voorzag al dat tuinen en terrassen steeds belangrijker zouden worden in onze levensstijl. Dus specialiseerde hij zich in het exclusieve segment voor buitenmeubelen en verlichting.

Toen Corné mijn buitenkunst had gezien wist hij “dat moet onderdeel worden van mijn feestje bij het 15-jarig jubileum”. Want dat viert hij, 15 dagen lang, verspreid over de periode van de start van de lente op woensdag 21 maart tot en met 2^de Paasdag 9 april. Meer daarover is te lezen op www.binnenuit.nl .

Zelf ben ik er heel tevreden mee zoals mijn TOOS-kunst daar in de grote ruimten van Palladio uitkomt. In de volgende aflevering, als de lente inderdaad echt begonnen is, meer daarover. Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 13 maart 2012

Een Appeltje voor de film

Ik heb meer met Steve dan met Bill. Niet zo zeer wat de mannen zelf betreft, maar meer de producten waarmee ze ons leven hebben veranderd. Ik heb ’t over Steve Jobs met Apple en Bill Gates met Microsoft.

Mijn kunstenaarsgevoel gaat natuurlijk uit naar het esthetische en dan zit je bij Apple wel goed met de vormgeving. Je hoeft alleen maar te kijken naar de MacBook, iPhone of iPad en je weet dat daar door knappe ontwerpers en vormgevers diep over nagedacht is. En mijn kunstenaarshersenen kunnen beter overweg met de Mac dan met Windows. Ik ben totaal geen computertechneut, maar de Mac, dat is ‘t! Die begrijp ik ten minste. Of begrijpt die mij? Filmpjes voor YouTube? Dan voor mij de Mac!

Vorige week beloofde ik er één over de openingstentoonstelling bij de nieuwe galerie Kesk-Art in Workum. Omdat belofte schuld maakt, mocht iPhoto dus aan de gang met het maken van diashows. Want heel veel daarbij kun je gewoon aan dat programma zelf overlaten. Daarna was iMovie goed voor de rest. Knippen, plakken, overgangen, muziek eronder, op de Mac lukt me dat.

In het schermpje het resultaat. Op mijn kanaal op YouTube is de video te vinden met de link http://youtu.be/xqo3WMpU6Lo . Naast natuurlijk nog heel wat andere TOOS-filmpjes.

Tot volgende week.

TOOS.

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

dinsdag 6 maart 2012

FEEST!

Afgelopen zondag 4 maart was het dus feest voor Sophie en Klaas Elzinga. Ook voor mij trouwens. Voor hen ging een droom in vervulling met de officiële opening van hun Galerie Kesk-Art in Workum. En voor mij was het heel prettig erbij te mogen zijn met een zaal gewijd aan mijn schilderijen. Een ruimte waar tot voor kort het werk van de bekende Friese kunstenaar Jopie Huisman( 1922-2000) werd getoond. Maar, zoals ik een aantal weken geleden al schreef, is het druk bezochte Jopie Huisman Museum verhuisd naar de overkant van de straat. Daardoor kwam het Sleeswijckhuys, een prachtig patriciërspand uit de 17^de eeuw, vrij. Nu hangt en staat het dus opnieuw weer vol met kunst.

Dat is voor Sophie en Klaas natuurlijk niet zomaar van een leien dakje gegaan. Bij zo’n project komen er altijd onvoorziene problemen op je pad. De verlichtingsarmaturen die je bestelt, willen maar niet komen. In dat Sleeswijckhuys, één van de vele rijksmonumenten die in Nederland worden beheerd door de bekende vereniging Hendrick de Keyser, mag je niet zomaar ergens een spijker in de muur slaan. De grote zolderruimtes zodanig opknappen dat kunst er echt goed tot haar recht komt vergt dus veel denkwerk en vakmanschap. Ook alles eens een keer weer goed schoonmaken en opnieuw schilderen kost heel veeltijd. Enzovoort, enzovoort. Dan ben je daarna wel toe aan een feestje.

Enkele honderden genodigden mochten daar van Sophie en Klaas aan meedoen. Overigens pas echt nadat Hans Wiegel, politiek coryfee en oud-commissaris van de Koningin in Friesland, de officiële opening had verricht. Het werd een geanimeerde middag in Workum. Kunst van niveau in alle ruimten, muziek, wijn, hapjes van een in Friesland gerenommeerd restaurant. En daarbij nog verkoop. Want dat laatste is voor de galeriehouders en voor mij als kunstenaar toch zeker niet van belang ontbloot!

De tijd sinds zondag was te kort om een video in elkaar te zetten van deze vernissage. Maar het materiaal is er wel, dus ik ga mijn best doen om die bij de volgende blogaflevering te kunnen tonen. Dan kan iedereen die niet was uitgenodigd ’t nog een beetje meebeleven op YouTube. Tot volgende week.

TOOS.