In afwachting van ………

 

Bijgaande foto is een uitsnede van een mixed media kunstwerk van mij met de titel 'In afwachting'. Dat leek mij een mooie,metaforische afspiegeling van de gemoedstoestand van velen van ons aan het begin van dit nieuwe jaar 2021. In ieder geval geeft het mijn gevoel weer. Want wat wacht ons na dat krankjorume jaar 2020? De vaccinatie waar de meesten naar uitzien? Wanneer gaat dat gebeuren? Opdat we weer het leven kunnen oppakken waar we zo aan gewend zijn. Wanneer kun je weer een winkel inlopen zonder gezichtsmasker? Wanneer kunnen we weer gewoon naar het theater? Of naar de bioscoop? Wanneer kun je weer spontaan naar een museum? Of gewoon een galerie inlopen? En bovenal natuurlijk, wanneer kunnen we elkaar weer normaal ontmoeten? Thuis, in het restaurant, in het café. Iets dat een jaar geleden heel normaal was, is nu ineens uitzonderlijk. Wanneer gaan we elkaar weer normaal begroeten en niet op die kunstmatige manieren van nu?

Ik wens iedereen toe dat in de loop van dit jaar ons 'normale' leven weer op gang kan komen. Met daarbij toch ook de hoop dat er maatschappelijk een en ander gaat veranderen  op grond van allerlei wijze lessen die we met z'n allen hebben kunnen leren in 2020. Dan houden we aan het coronavirus ook nog iets positiefs over.

Ik wens jullie hoe dan ook een goed, mooi, gezond en kunstzinnig 2021 toe. Tot volgende week!

TOOS

Nieuwjaarswens

Een nieuw jaar met een per definitie onbekende toekomst. Een nog lege ruimte die we met z'n allen moeten gaan vullen. Met idealen, met voornemens, met gedachten, met vrienden, met gezamenlijkheid. Waarbij dat laatste onontbeerlijk is om een samenleving als de onze op een goeie manier draaiende te houden. Een nog lege ruimte met daarbij een poort om te gaan ontdekken wat er aan de andere kant op ons wacht. Vrede, onvrede, blijdschap, verdriet, vriendschap, liefde? Zoals gezegd, de toekomst is per definitie onbekend.

Maar één ding is wel zeker. Namelijk dat ik, samen met levensgezel, ieder een mooi en vanzelfsprekend kunstig 2019 toewens met veel inspiratie, gezondheid, vriendschap en liefde.

TOOS

PS De TOOS-doodle die hierbij als illustratie dient, heb ik gemaakt op mijn iPad. Hoe dat werkt? Op mijn YouTube kanaal staat een filmpje hierover. Kijk maar eens bij https://youtu.be/6p-vqugh4L8 of klik gelijk op onderstaand video.

La Serenissima

Hierbij nog weer een van mijn serie speciale zomerblogs. 't Is ten slotte augustus en nog steeds vakantie dus een versnellinkje lager mag best. Gewoon wat makkelijker. Één foto erin van een schilderij van mij met een daarop geïnspireerde tekst. Een praatje bij een plaatje zogezegd.

 

Toos van Holstein, Nebbia a Venezia, olieverf 65-45 cm

Vorige week schreef ik 't nog. De stad, oud of modern, fascineert me altijd. Maar als er één oude stad is waarvoor dat geldt, is 't wel Venetië. Een week Venetië is voor mij altijd een feest. En dat gebeurt meestal in de oneven jaren. Als de wereldberoemde kunstbiënnale daar weer bezit neemt van het bijbehorende expositieterrein, van het oude industriële Arsenale en van allerlei palazzi. Volgend jaar ben ik dus wel weer van de partij. Maar eens kijken of het er opnieuw drukker is geworden met al die horden toeristen die de stad het hele jaar lang overstromen. Want de stad zelf mag dan af en toe te lijden hebben van de aqua alta, de te hoge waterstand waarbij het water bezit neemt van bepaalde pleinen en straten, de toeristengolven spoelen er het hele jaar doorheen. Maar dan vooral in de Venetiaanse Kalverstraat, de wirwar van aan elkaar geschakelde straten en straatjes die het treinstation via de Ponte di Rialto verbindt met het Piazza San Marco. Want daar moeten en zullen alle dagtoeristen natuurlijk heen. Gelukkig, zou ik bijna zeggen! Want daardoor zijn er ook nog grote delen in de stad waar het veel rustiger is. Daar verkeer ik dan ook het liefst. Daar komen die eeuwenoude sfeer en schoonheid van La Serenissima nog steeds heel goed tot hun recht. Dan voelt 't nog steeds als een voorrecht in die stad te kunnen ronddwalen en verdwalen en te genieten van al het moois dat de mens daar aan architectuur heeft gecreëerd. En loop je een kerk binnen, dan sta je eigenlijk altijd gelijk oog in oog met de prachtigste kunst van oude Italiaanse meesters. Echt genieten.

Dat is het ook als de dagtoeristen zijn verdwenen en de nacht over Venetië valt. Pure, feeërieke schoonheid. Net zoals bij de af en toe binnenvallende nevel. Vandaar bovenstaand schilderij Nebbia a Venezia. Mist in Venetië. Tot volgende week.

TOOS 

Nieuwjaar en bubbels

Toos van Holstein, zeefdruk

De wereld is tegenwoordig niet echt duidelijk te duiden, de contouren zijn vaak maar vaag. Maar altijd is er wel een doorgang, te gelijkertijd toegang en uitgang voor naar binnen of naar buiten. Naar binnen voor de veiligheid, knusheid, gezelligheid, voor het in vertrouwen samenzijn met familie en vrienden, voor je eigen bubbel. En naar buiten om die niet zo duidelijke, wijde wereld te betreden, om nieuwsgierigheid te bevredigen, om nieuwe kennis op te doen, om het avontuur tegemoet te treden, om die wereld beter te leren begrijpen en juist die eigen bubbel te verlaten.

Wij wensen een ieder toe dat ze die doorgang niet alleen als toegang gebruiken maar ook vaak als uitgang. Om die wereld samen tot één enkele grote bubbel te maken. En daarnaast hopen we dat iedereen 2018 in gezond geluk mag beleven.

TOOS

Venetië, mijn Droomstad

Riva, olieverf 100 cm-90 cm

Ik verkeer al een paar weken onder de internetradarhorizon en dat zal ook nog een paar weken zo blijven. Dat komt wel eens meer voor, dan ben ik er dus gewoon even niet. Maar trouwe lezers hebben 't al gemerkt, ik laat ze niet in de steek. Hier dus nog weer zo'n van te voren klaar gezette aflevering. Iets korter en iets anders van karakter dan normaal. Dit keer over Venetië.

 

La dolce far niente, 100 cm-120 cm

Bij mijn eerste bezoek aan La Serenissima, de meest serene,  was ik gelijk verliefd op die stad. En u, heel veel jaren later, is dat nog steeds zo. Elke keer als ik er terugkom zuig ik de stad weer opnieuw in me op, elke keer is weer fascinerend. Dit oneven jaar 2017 gaat dat ook weer gebeuren. Want in de oneven jaren is er altijd de Biënnale. Een kunstgebeurtenis die ik eigenlijk niet mag missen en die altijd een goed excuus is om weer naar Venetië te gaan. Om weer te kunnen zien hoe dicht schoonheid en verval bij elkaar liggen. Om weer te verdwalen in tegen het water doodlopende steegjes. Om 's avonds te dwalen door de volkswijken als de horden dagjesmensen zijn verdwenen. Om ergens rond vijven op een terras plaats te nemen met een spritz in de hand. Aan een plein zonder auto's en brommers want die heb je niet in Venetië. Of op een kade waar de vaporetto's, de openbare waterbussen,  en de vele vrachtbootjes en watertaxi's voorbij komen.

 

Campo, olieverf 80 cm-70 cm

Ricercatore, olieverf 80 cm-70 cm

Mezzobuio, olieverf 80 cm-90 cm

Nebbia a Venezia, olieverf  65 cm-45 cm

Ik heb in de loop der jaren heel wat Venetiëschilderijen gemaakt. Elke Venetiaan zal daarin La Serenissima herkennen maar de weergegeven plekken nooit kunnen vinden. Die bestaan namelijk alleen in mijn gedroomde Venetië, het Venetië dat al schilderend in mijn atelier langzaam op het doek te voorschijn komt.

Nog heel lang hoop ik terug te kunnen komen naar één van de mooiste steden van de wereld. Zo niet de mooiste! Tot volgende week.

TOOS

Lege kunst

De kunst van het weglaten heb je niet één, twee, drie onder de knie. Als beeldend kunstenaar weet ik daar wel het nodige van. Zit ik midden in "the flow" bij het schilderen, dan moet ik er altijd heel goed op letten om op het juiste moment op te houden. Want bij nog 'even' doorgaan is het heel makkelijk de balans van de compositie net te verstoren.

Hoe ik daar zo ineens op kom? Door de Biënnale in Venetië. Dat tweejaarlijkse mondiale hoogtepunt in de kunstwereld. In de Giardini, daar waar die Biënnale ooit begon met de bouw van een aantal landenpaviljoens, kan elke natie met zo'n eigen expositiegebouw, weer uitpakken met haar "state of the art". In 1954 liet bijvoorbeeld Nederland daar door de beroemde Rietveld een nieuw paviljoen neerzetten.

 

de Giardini

Omdat steeds meer landen mee zijn gaan doen, is die Giardini trouwens al lang veel te klein en zijn er nu overal in Venetië nieuwe expositieplekken te vinden. Maar dat voorlopig terzijde. Eerst die Giardini. Ik heb daar een dag lang toch wel verbaasd en ook enigszins verdwaasd rondgelopen. Vanwege die kunst van het weglaten, geïllustreerd door onderstaande foto's.

Moet ik iets hiermee? Kan ik iets hiermee? Wil ik iets hiermee? Dit zijn dus echt officiële landeninzendingen van Denemarken, Oostenrijk en nog een of ander land. Hierover hebben landenkunstinstituties en kunstcuratoren lang nagedacht. Is dit leegte in de kunst? Is dit kunstleegte? Of is dit lege kunst? Ben ik nu gek of ben ik, zoals mijn toch niet echt op zijn achterhoofd gevallen levensgezel dat zo mooi pleegt uit te drukken, hier geestelijk nog niet aan toe? Zitten die curatoren op zo'n ontzettend hoog intellectueel en abstract denkniveau dat ik daar, ook al word ik honderd, nooit meer aan toe zal komen?

Van te voren werd mij in diverse kunstkritieken aangeraden beslist het Noorweegse paviljoen te bezoeken. Dat zou echt de moeite waard zijn. Maar wat vond ik daar? 

paviljoen van Noorwegen

Een geluidsinstallatie en een aantal gigantisch grote raamsponningen met vooral veel gebroken glas. Is dit een wereldwijd complot van een groep  kunstcritici en curatoren om ons zelf aan de hand van onbegrijpelijke kunstverhalen tot volstrekte minkukels te verklaren? Dan moet Dan Brown zich daar maar eens in verdiepen om er een spannend boek over te schrijven.

Maar gelukkig was er ook het nodige dat mij weer een blij gevoel gaf. Zoals een installatie in het paviljoen van Japan.

 

paviljoen van Japan

Daar hadden heel veel nijvere vingertjes een gigantische hoeveelheid arbeid verricht bij het creëren van een intrigerende droomwereld met heel veel rode draadjes en heel veel sleutels. Een wereld die je absoluut niet hoeft te begrijpen om 'm toch aangenaam verwonderd te ondergaan. En zo waren er dus meer kunstuitingen die positief verbaasden.

beide bovenstaande foto´s uit paviljoen van Rusland

Daarbij hoorde, vergelijkenderwijs, toch ook het Nederlandse paviljoen. Met een inzending van herman de vries. Nee,die kleine letters in zijn naam zijn zoals 't hoort. Echt zo'n uiting van de jaren 60. Dat klopt dan ook helemaal want herman is 84. Een kunstenaar die 't liefst naakt rondloopt in zijn eigen grote bos ergens in Duitsland en de natuur verwerkt tot kunstobjecten. Heel consequent en heel esthetisch. Je hoeft er niet direct van te houden om het toch te kunnen waarderen.

 

beide bovenstaande foto´s uit paviljoen van Nederland

De komische noot vond ik het Franse paviljoen. Daar zouden drie bomen met wortels en al hebben moeten staan. Een in die wortels verwerkt elektronisch mechanisme zou die bomen heel langzaam laten bewegen over de vloer. Je begrijpt, daar hoorde natuurlijk wel weer een onbegrijpelijk curatorenverhaal bij. Rondom waren podia gemaakt waarop je kon liggen om de tijd te nemen de beweging te ervaren. Twee bomen stonden echter al buiten, tussen de echte, omdat ze niet meer werkten. De liggers moesten 't dus met nog maar één boom doen. Dacht je "nou, vooruit maar", dan bleek je hoofd ook nog zodanig schuin achterover komen te liggen dat je over die ene boom heen keek. Kijk, dat vind ik nou kunstige humor. En nu maar hopen dat die laatste boom 't blijft doen.

paviljoen van Frankrijk

Al met al had ik dus beslist gemengde gevoelens, daar in de Giardini. Maar als je de poort uitloopt, kom je weer in dat prachtige Venetië. In feite één groot, prachtig kunstproject met een eeuwenoude geschiedenis. Alleen daarvoor al is het de moeite waard elke twee jaar naar de Biënnale af te reizen. Zin in nog meer Toosiaanse beschouwingen over die Biënnale buiten de Giardini? Dan tot volgende week.

TOOS

De katten van San Lorenzo

"Hé, de katten zijn verdwenen". Blijkbaar ontstond er ineens weer mentale ruimte voor die constatering in mijn brein. Ik was lichamelijk en geestelijk zo geconcentreerd bezig geweest mijn kunststukken te transporteren van de boot in het kanaal bij de Campo San Lorenzo naar de Sala del Portale op die campo dat ik mijn omgeving helemaal had weggedrukt.

 

de transportboot aan de Campo San Lorenzo

De beroemde katten van de Campo San Lorenzo waren verdwenen! Samen met het houten poezenpaleis waarin ze huisden en dat al jaren het Venetiaanse klimaat had doorstaan. Een bouwsel dat eerst tegen het front van de eeuwenoude Iglesia San Lorenzo stond maar bij mijn bezoek aan Venetië in 2013 verplaatst bleek naar de linkerhoek van de campo. Met als oorzaak de beroemde Biënnale van Venetië. 

links het kattenbouwsel tegen de kerk

de nieuwe plek links van de kerktrap

Al sinds mensenheugenis stond die kerk, een van de oudste in de toch al zo oude Dogenstad, vervallen en gesloten te zijn. In de beroemde boekenreeks van Donna Leon over de Venetiaanse Commissario Brunetti vraagt hij zich zelfs regelmatig af of die kerk ooit nog tijdens zijn leven weer open zal gaan. Ook die katten brengt Donna Leon af en toe zijdelings ter sprake. En Brunetti heeft op dat alles goed zicht vanuit zijn kamer in de Questura. Die bevindt zich namelijk recht tegenover de kerk met alleen de Rio di San Lorenzo en het plein ertussen. Die rio dus waar ik samen met vrienden de transportboot aan het uitladen was.

Mexico Biënnale 2013

 Maar in 2013 stond er ineens een kerkdeur open. Met daarnaast een groot bord dat aangaf dat binnen het kunstpaviljoen van Mexico was te vinden. 't Bleek dat de staat Mexico met de stad Venetië een contract had gesloten om een deel van het interieur te restaureren. Als tegenprestatie mocht de kerk dan voor de komende jaren als paviljoen gebruikt worden. Voor de kunstbiënnale in de oneven jaren en voor de, minder beroemde, architectuurbiënnale in de even jaren.

Dus liep ik in 2013 zomaar onverwacht in een geopende San Lorenzo. Van de kunst was ik niet zo onder de indruk, van de kerk des te meer. 

Een prachtig koor in combinatie met ruige vervallenheid en nog openliggende vloeren. Kijk naar mijn schilderijen en je begrijpt waarom mij dat zo aansprak. Overigens is daar in 1324 nog ergens Marco Polo begraven. Maar tijdens een verbouwing in de 16de eeuw heeft men het zicht op zijn begraafplek verloren. Of hij daar nog steeds ergens ligt? Aangenomen wordt van wel.

inwendige van de San Lorenzo

Vanwege Mexico dus moesten de katten een aantal meters verhuizen. Maar ze gedroegen zich op de nieuwe plek nog net zo autonoom als katten altijd al doen. Ze namen je wel waar vanuit hun eigen appartementje maar voor de rest kon je gewoon het dak op. Zolang dat het dak van hun condominium dan maar niet was natuurlijk. Dat dak reikte tot bijna een raam waar een doek je de inkijk belemmerde. Laat dat nu net een raam zijn van die Sala del Portale waarheen ik mijn kunst, nu in 2015, heen moest dragen. En waarbij ik me dus plotseling realiseerde dat die katten er niet meer waren. Dat vroeg natuurlijk om nader onderzoek. Het bleek dat de vrouw die jaren lang voor die beestjes had gezorgd en werkte in het verzorgingstehuis naast de Sala daar weg was. Blijkbaar had niemand haar vrijwillige poezenverzorgingstaak overgenomen. Ook kwam me nog een ander verhaal ter ore. Waarschijnlijk een broodje aap verhaal, maar toch! Want het viel me dit jaar wel op, na twee jaar afwezigheid in La Serenissima,dat ik nauwelijks meer katten zag. Terwijl je die anders toch in veelvuldigheid tegenkwam. Iemand vertelde me dat dit door de Chinezen komt. Die eten graag kattenvlees en in Venetië zie je inderdaad wel steeds meer Chinezen in winkeltjes werken. Broodje aap, of beter gezegd, broodje kat verhaal? Geen idee!

op weg naar de Sala del Portale links achterin

Wel waren er voor mijn gevoel nu veel meer honden. Mode? Zou kunnen. Vaak zelfs twee of drie per uitlater of laatster. Van die buikschuivers op veel te korte pootjes tot Golden Retrievers toe. En dat in een stad die nauwelijks openbaar groen kent. Het gevolg laat zich natuurlijk raden. Veel van die door schoenen langwerpig uitgesmeerde strontvlekken op straat. Met bij de vorming ervan ongetwijfeld de bijbehorende instantane hondenvervloekingen van de slachtoffers die onbedoeld in het bezit raakten van anders gekleurde en anders ruikende schoenzolen. En er zijn per definitie heel veel wandelaars in Venetië. Dat alles ondanks het feit dat ik ook heel wat keurige hondeneigenaren met papiertjes of plastic zakjes in de weer heb gezien. Wat ze er daarna mee deden? Ik weet 't niet zeker,  maar in Venetië is er bijna altijd wel een kanaal onder handbereik.

Overigens heb ik zelf ook nog een hond aan het Venetiaanse arsenaal toegevoegd. Die bewaakt de tentoonstelling. Maar ik weet zeker dat Little Cerberus zich keurig gedraagt.

Little Cerberus als waakhond bij mijn deel van de expositie

Oh ja, en de kerk is weer dicht. Het paviljoen van Mexico zit nu, na een paar jaar, ergens anders. Hoe 't dan zit met dat contract? Dit is natuurlijk wel Italië. Tot volgende week.

TOOS    

Twentse geheimen, Kunstmoment Diepenheim en Àlafran

 Een moment duurt per definitie maar heel kort. Een kunstmoment in feite dus ook. Maar toch duurt het Kunstmoment Diepenheim heel wat langer. Namelijk van 9 tot 19 oktober. Hoe ze in Diepenheim tot die naam zijn gekomen is me dus niet helemaal duidelijk. Maar ik weet wel dat in de afgelopen 10 jaar tienduizenden bezoekers zich die naam hebben eigen gemaakt.

En dat Àlafran in de titel? Typische naam, nietwaar? Laat ik dus maar eens een en ander duidelijk gaan maken.

 

één van de kastelen van Diepenheim

Vraag een aantal willekeurige voorbijgangers waar Diepenheim ligt en vermoedelijk kun je een studie maken van allerlei soorten vertwijfelde gezichtsuitdrukkingen. Toch is Diepenheim voor veel kunstliefhebbers een bekend begrip. Oh ja, zullen ze denken, dat stadje in Twente, ergens tussen Deventer en Hengelo. Op de A1 afslag Markelo en dan nog een beetje doorrijden. Toch hoort Diepenheim bij de oudste stadjes van Twente, liggen er een aantal kastelen en kent het Stedeke al heel lang een behoorlijk intensieve kunstcultuur. Tien jaar geleden werd besloten dat dit ook maar eens landelijk flink bekend moest worden. Het Kunstmoment Diepenheim werd geboren. Een kunstmanifestatie, nu dus voor de 10de keer, die het hele stadje op zijn kop zet. En niet alleen de plaats zelf, ook de wijde omgeving. Het aantal kunstmanifestaties en exposities in en rond Diepenheim is tijdens het Kunstmoment nog wel te tellen maar dan toch wel op heel veel handjes met bijbehorende vingertjes. Kijk maar eens op www.kunstmomentdiepenheim.nl .

 

werk afleveren bij Àlafran

Nu nog dat Àlafran. Dat is, vind ik ten minste, de mooiste en grootste galerie in Diepenheim. Geleid door Irma en Hugo Blank. Vijf jaar geleden bouwden ze een oude bakkerij, die op de nominatie stond afgebroken te worden, om tot galerie. Volgens mij zijn ze in Diepenheim nu heel blij dat die twee zo gek waren om dat project aan te pakken. En hoe vind je dan nog een typerende naam? Hugo's moeder, voor hem een groot voorbeeld, heet Fran. Goed voorbeeld doet goed volgen. Dus 't doen als Fran, à la Fran, leek hun zo gek nog niet. Daarmee was de naam geboren. Galerie Àlafran.

 

met Irma Blank bij één van mijn schilderijen

Irma en Hugo ken ik al een aantal jaren als begeesterde kunstliefhebbers en galerie-eigenaren van, zoals al gezegd, een heel mooie galerie. Dus was het niet moeilijk om ja te zeggen toen ze mij vroegen of ik hun gast-kunstenaar wilde zijn tijdens het Kunstmoment Diepenheim.

Al die dagen van donderdag 9 tot zondag 19 oktober gaan ze al om 11 uur open. Opdat de duizenden bezoekers die ook dit jaar weer worden verwacht ruimte en tijd krijgen de kunst goed te bekijken. Met daarbij, in de hoofdzaal, die expositie van mijn schilderijen. Meer informatie is te vinden op hun website http://alafran.nl/ .

Mijn werk blijft overigens ook na dat langdurige kunstmoment nog een hele poos hangen. Dit voor diegenen die net even een ander moment nodig hebben om tijd vrij te maken. Tot volgende week.

TOOS.

www.toosvanholstein.nl

 http://www.toos.biz/

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

Facebook http://www.facebook.com/TOOSvanholstein

Een heel goed 2014 toegewenst

Kerst, Oud en Nieuwjaar, de dagen gaan weer lengen. Alle reden dus om al eeuwen lang de donkere dagen rond Kerst met feestvieren te veraangenamen.
 

Ik wens een ieder het allerbeste voor een hopelijk positief en natuurlijk ook cultureel en kunstzinnig 2014.

Ga dat nieuwe jaar maar letterlijk of figuurlijk dansend in.

Tot volgende week.
TOOS

www.toosvanholstein.nl 

www.toos.biz

 YouTube http://bit.ly/ij4Pag

Een origineel kunstwerk als nieuwjaarskaart?

Kan dat? Als nieuwjaarskaart gewoon een origineel kunstwerkje versturen? Ja natuurlijk kan dat! Want met de digitale technieken van tegenwoordig is heel veel mogelijk. Ooit begon ik, toen ik mijn eerste iPad aanschafte, zogenaamde TOOS-doodles te maken. In feite een soort vingerverven op het scherm van die wonderbaarlijke tablet. Maar dan wel zonder vieze vingers te krijgen!

Kun je je trouwens voorstellen dat die eerste iPad pas in 2010 op de markt kwam? Een geniale vinding van Steve Jobbs waarmee nu iedereen rondloopt alsof dat ding er altijd al is geweest. En waar steeds meer nieuwe toepassingen voor worden bedacht. Zoals ook steeds beter wordende apps voor het maken van zo'n doodle.

Vanwege die eerdere TOOS-doodles bedacht ik dat het misschien wel leuk zou zijn er een speciaal voor deze maand te maken.  Een wensdoodle die iedereen gewoon vrij kan gebruiken om er zelf een tekst op te zetten. Of om die nog extra op te sieren met wat photoshoppen. Een kunstwerkje van mij dus met toevoegingen van een ieder die daar zin in heeft.  En wat je daarmee dan doet? Gewoon via e-mail versturen. Of uitprinten op stevig papier en als gewone post in een gewone envelop via een gewone postbesteller in een gewone brievenbus laten deponeren met zo'n goedkope Kerstzegel erop. 

Deze speciale Nieuwjaarsdoodle,zie hierboven, heb ik bewust eenvoudig gehouden. Zodat eigen toevoegingen ook een duidelijke plek erin kunnen krijgen. En hoe je die TOOS-doodle te pakken krijgt? Simple comme bonjour zoals de Franse uitdrukking luidt.

Ga naar mijn website www.toos.biz, klik daar op" TOOS-doodles" en "gratis downloaden" bij Nieuwste TOOS doodle. Daarna even uitpakken, want het is een gecomprimeerd bestandje, en je hebt een hoge resolutie kunstwerkje ter beschikking waarvan je zelf uiteindelijk ook de afmetingen kunt bepalen.

Het leek me interessant hieronder nog een YouTube-videootje van mij in te bouwen, waarin te zien is hoe ik zo'n doodle maak. Dat is dan wel van een andere dan die hierboven, maar voor de manier maakt 't niet uit. Op YouTube zelf staat dit filmpje met de link http://youtu.be/6p-vqugh4L8 .

En als iemand mijn doodle inderdaad gaat gebruiken als een speciale, oorspronkelijke Kerstkaart, Nieuwjaarswens of wat dan ook, stuur je mij er dan ook eentje toe op toos@toosvanholstein.nl of Korendijk 56, 4331 HP Middelburg? Dat zou ik heel leuk vinden! Tot volgende week.

TOOS

www.toosvanholstein.nl

www.toos.biz

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

Verkiezing Kunstenaar van het Jaar

Sinds 1 juli kan ’t weer, stemmen voor de Kunstenaar van het Jaar. Dat is al voor het 10^de achtereenvolgende jaar. En het mooie is, ik ben ook weer genomineerd!! Toch niet onaardig, al zeg ik ’t zelf. Daarom heb ik boven dit stukje maar een feestelijk schilderij van mijn hand gezet. Want zoiets mag toch best lichtelijk worden gevierd. Het zegt ten slotte iets over mijn positie als beeldend kunstenaar. Ik wil me zeer beslist niet meten met kunstenaars als de oude Armando, fotografe Rineke Dijkstra (die nu exposeert in het beroemde Museum of Modern Art in New York), Marlene Dumas (die op veilingen boven de miljoen Euro zit met haar schilderijen), kunstenaar/societystar Ans Markus of good old schilder/schrijver Jan Cremer, die ook op de lijst staan. Maar het streelt me natuurlijk wel.

 Even wat meer uitleg over die verkiezing. Sinds 2003 wordt door de Stichting Kunstweek een verkiezing gehouden voor de Kunstenaar van het Jaar. Die steeds populairder wordende verkiezing verloopt vooral via internet. Alweer een aantal jaren zorgt een groot kunstpanel voor een voorselectie van genomineerden. In dat panel zitten zo’n 100 museumdirecteuren, kunstcritici, kunstkenners, leraren van academies en kunstverzamelaars. Een representatieve doorsnee dus van de kunstwereld in ons land. Elk voor zich mogen zij 20 kunstenaars opgeven. En dan wordt het tellen. Welke namen zijn het vaakst opgegeven. Daardoor blijven er uiteindelijk 90 beeldende kunstenaars over die op de genomineerdenlijst komen te staan. Die lijst is vanaf 1 juli publiek geworden op de site www.kunstweek.nl/verkiezing2012/ . En op die alfabetische lijst val ik dus onder de H.

Aan de lijst zijn nog allerlei toeters en bellen verbonden, maar dat zie je vanzelf als je er heen gaat via de link hierboven. Uiteindelijk blijven er via deze eerste publieke stemmingsronde 20 van de 90 genomineerden over. Wat daarna volgt leg ik tegen die tijd wel uit.

Ik zou het natuurlijk best leuk vinden om bij die 20 te zitten! Tot half september kan er worden gestemd. Tot volgende week.

TOOS.

 www.toos.biz

www.toosvanholstein.nl

YouTube  http://bit.ly/ij4Pag

De TOOS-doodle

De TOOS-doodle
De BTW op beeldende kunst per 1 januari 2011 van 6 naar 19%! De kunstensector weggezet als elitair Amsterdams grachtengordelvolkje! Kunstenaars allemaal handenophouders! De kunsten worden door de huidige regering en hun gedoogpartij weggezet als alleen maar een kostenpost in onze maatschappij en dat kan ik als beeldend kunstenaar niet op mij laten zitten.
Tijd dus voor een gebaar: de gratis TOOS-doodle! Ik woon dan wel aan een gracht, maar dat in Middelburg, ik heb nog nooit mijn hand opgehouden en op gratis kunst kan geen BTW worden geheven.
Daarbij vind ik het natuurlijk gewoon heel leuk om mijn fantasie op doek en op papier uit te leven. Maar nu kan dat dus ook op het touchscreen van de iPad. Toen ik dat ontdekte, was ik direct verkocht. Gewoon met vinger en pen tekenen en schilderen op zo’n magisch scherm! En hoe simpel is het dan om liefhebbers daarvan deelgenoot te maken.

Ik heb me voorgenomen om in de aanloop naar en tijdens mijn grote expositie in fort Rammekens regelmatig zo’n TOOS-doodle te maken. Die kan daarna op mijn nieuwe TOOS-website www.toos.biz worden gedownload en geprint op A4-formaat. Kijk maar onder de knop TOOS-doodles, de rest wijst zich vanzelf.

Over een poosje zet ik nog wel eens een filmpje op YouTube om te laten zien hoe ik zo’n doodle maak. Maar begin voorlopig maar eens met het verzamelen van die TOOS-doodles. Want ze worden wel allemaal op de site gezet, maar na verloop van tijd zijn ze niet meer in hoge resolutie uit te printen.

Wil je er direct van op de hoogte worden gebracht als er weer zo’n gratis kunstwerk of een aflevering van dit blog verschijnt, zorg dan dat je op een of andere manier met mij verbonden bent via Twitter, Facebook, LinkedIn of Hyves. Intekenen op mijn Nieuwsbrief op www.toosvanholstein.nl kan ook, maar die verschijnt hooguit eens per maand.

Het blog start!!

Het is zover! Mijn weblog “TOOS in Fort Rammekens” gaat van start. Die titel kan gelijk twee vragen oproepen: waarom niet Toos van Holstein maar TOOS en waarom Fort Rammekens? De antwoorden daarop hangen direct met elkaar samen.
Eind 2009 vroeg de directie van het Zeeuws maritiem muZEEum in Vlissingen mij of ik in dat fort bij Vlissingen een tentoonstelling wilde houden. Het muZEEum beheert het fort in opdracht van eigenaar Staatsbosbeheer. Ik was er, moest ik tot mijn schande erkennen, nog nooit geweest. Maar toen ik de locatie en dat gebouw met al die donkere krochten en gangen zag, was ik verkocht. Dit was uniek, een fort uit 1547 in een prachtig natuurgebied en daarin een expositie!
Er was echter één klein probleempje. Ik kon daar absoluut geen olieverfschilderijen gaan ophangen. Te vochtig en te zout, zo direct aan de monding van de Westerschelde.
Daar werd dus TOOS geboren. Ik liep al een poosje rond met ideeën om meer met digitale technieken en fotografie te gaan doen in combinatie met mijn schilderijen. En dit was het moment! Daarbij wilde ik de kunst die zou ontstaan uit de toepassing van die digitale technieken duidelijk scheiden van de schilderijen, aquarellen, steendrukken en bronzen die ik signeer met TvHolstein. TOOS dus!
Maar toen moest het echte werk natuurlijk nog beginnen. Wat zou ik gaan doen, moest er een nieuwe website TOOS bijkomen, wat zou ik in welke ruimte presenteren, hoe kon ik genoeg geld bij elkaar krijgen voor deze zogenaamde non profit tentoonstelling, hoe kon ik sponsors vinden, moest er een brochure komen, hoe pakken we de publiciteit aan, wat doen we met foto’s en filmpjes en nog duizend andere vragen.

Van dit alles ga ik in dit blog verslag gaan doen. De zogenaamde social media als Facebook, Hyves, LinkedIn, Twitter en YouTube gaan daarbij een grote rol spelen in samenhang met een nieuwe website www.toos.biz die er naast de al bestaande www.toosvanholstein.nl komt. Want als je dan toch digitaal gaat, moet ’t ook maar gelijk goed, nietwaar?

Nieuwsgierig naar die kunst van TOOS? Ga dan nu snel naar die nieuwe site www.toos.biz. Daarop staat natuurlijk ook weer een link naar dit blog.
Ik laat overigens nog lang niet alles zien. Maar een tip van de sluier die nu nog hangt over dat wat straks in Fort Rammekens te zien is, wordt natuurlijk al wel opgelicht.
Op die site staat ook een knop “TOOS-doodles”. Daar staat al wel iets over die TOOS-doodles te lezen maar er is nu lekker nog niks te zien. Dat komt over een aantal dagen bij de volgende aflevering van dit blog. Nog even nieuwsgierig blijven dus naar die gratis kunst van TOOS.

En wil je vrienden op de hoogte brengen van deze nieuwe website, dit blog en die komende expositie? Graag zelfs!