Fotoboeken die je niet meer zoals vroeger hoeft in te
plakken. Best makkelijk. Alhoewel? Bij al die fotoboeken die je tegenwoordig
online in elkaar kunt zetten, moet je nog wel steeds nadenken over de
vormgeving. En mijn vorm is natuurlijk,
eigenwijs als ik ben als kunstenaar, weer niet direct te vinden in de aangeboden
formats. Dus werd 't toch weer heel veel gesleutel voor ik mijn fotoboek over
Cuba in elkaar had gezet. Dat moest namelijk nog steeds gebeuren, ook al is het
al weer een half jaar geleden dat ik er was. Maar ja, de tijd vliedt! Eigenlijk
zat ik ook een beetje te wachten op een goedkope aanbieding. Want ik schatte
dat fotoboek toch wel op een benodigde 100 pagina's. En dat kost,
normaal gesproken, in A4 afmetingen met harde omslag een lieve duit.
Nu was er ineens een mooie aanbieding via Groupon. Zo'n
site waarop dagelijks allerlei waar met aanlokkelijke kortingen voorbij komt. Met dus ook een fotoboek van 100
pagina's voor maar enkele tientjes. Noem dat
maar eens geen buitenkans. Ik dus maar gelijk aan de slag, de selectie uit de
vele Cubafoto's had ik ten slotte al gemaakt. Hier en daar nog wat snijden,
helderheid en contrast af en toe een beetje oppimpen met Photoshop en een paar
dagen later was het af. Nu maar wachten op de post. Dat schijnt twee weken te
moeten duren omdat het uit Engeland komt. Wel verklaarbaar natuurlijk met die grote
Noordzee en dat brede Kanaal ertussen. Niet voor niks wordt er in Great Britain
nogal eens isolationistisch gedacht.
Lukt het linken niet direct, dan gewoon de link even
kopiëren en plakken in de zoekmachine. Het boek blijft daar overigens niet
eeuwig staan. Dus wacht niet te lang, hooguit een paar weken.
Om jullie hopelijk een beetje lekker te maken heb ik al
vast een aantal van de foto's hier doorheen gestrooid als voorproefje. Als indruk
van een prachtig land met prachtige mensen. Tot volgende week.
Net terug van een aantal weken Cuba kan ik er op internet
weer helemaal tegenaan. Want dat Cubaanse internet wordt van regeringswege nog
heel bewust in de kinderschoenen gehouden. Dus heb ik de afgelopen weken ook
geen enkele moeite gedaan te berichten over mijn reis. Dat heb ik opgespaard
voor de komende blogafleveringen.
Overigens lopen er al heel wat Cubanen rond met een moderne
mobiel want mobiel bellen en sms'en is er geen probleem. Maar internetten kan alleen in sommige hotels,
altijd staatshotels trouwens, en postkantoren in grotere steden.
Als ik één ding heb geleerd de afgelopen tijd is 't wel
dat dit zogenaamd communistische Cuba een land is vol tegenstellingen en
dubbele lagen.
Overal vind je nog de "revolutionaire" afbeeldingen
Cubanen die sigaren roken? Vergeet 't, dat doen ze alleen voor de toeristenfoto's!
Met dollars kun je er, bijvoorbeeld, niet betalen. Maar
de CUC, de munt waarmee alle toeristen moeten betalen, is wel 1 op 1 gekoppeld
aan die dollar. Bij geld wisselen op de bank moet je daarbij ook rustig de tijd
nemen voor alle procedures met het paspoort bij de hand. Maar bij wisselen in
een bepaald staatshotel ging dat gewoon heel snel uit het losse handje zonder
paspoort. Terwijl in datzelfde hotel bij het inchecken ik mijn paspoort wel
moest tonen. Vreemd? Nee hoor, in Cuba helemaal niet! Daar is niets vreemd. Zo
heeft het land één van de beste medische zorgsystemen in Latijns Amerika, zijn de
doktoren en verpleegsters geroemd om hun opleiding, maar zijn allerlei
medicijnen er vaak heel moeilijk te krijgen.
En wat dacht je van een baan voor 20 CUC per maand? Het
officiële salaris voor heel veel Cubanen. Maar op een terras kost een pilsje
tussen de 1 en de 2 CUC. Ook voor de Cubanen. Hoe komt 't dan dat die daar toch
zitten? Omdat Cuba een land is van ongelooflijk ritselen en regelen. De
verdiensten bij zo'n baan zijn niet belangrijk, het hebben van een baan, daarom
gaat het. Want dat schept allerlei mogelijkheden. Er bestaat onder het
officiële communistische oppervlak een gigantisch netwerk van diensten en
wederdiensten, de ene keer wel en de andere keer niet in geld uitgedrukt.
Een foto, symbolisch voor het gigantische netwerk dat Cuba is
En dat terwijl je toch niet echt van corruptie kunt
spreken. Maar om te kunnen overleven is dat onofficiële systeem een
levensnoodzaak.
Sinds Raoul Castro zijn oudere broer Fidel opvolgde,
worden heel langzaam aan hervormingen doorgevoerd. Je mag nu meer eigen
initiatief ontplooien. Zoals een eigen bedrijfje beginnen. En wil je bijvoorbeeld
een nieuwe auto kopen? Geen probleem. Alleen betaal je dan wel de hoofdprijs.
Zo'n 60 tot 80.000 CUC. In dollars uitgedrukt hetzelfde bedrag. Maar dat is dus
vooral belasting. Toch rijden er, vooral in en rond Havana, heel wat nieuwere
auto's.
Eén van de vele ouwe Amerikanen die er nog rondrijden
Wil je een 2de hands Lada aanschaffen, en die rijden er naast
de oude Amerikanen nog heel wat rond als erfenis van de connecties destijds met
de Sovjet-Unie, dan ben je toch ook nog zo'n 20.000 CUC kwijt. Eigenlijk
onvoorstelbaar. Met die ouwe Sovjet-Unie hebben ze ook overigens nog wel de
lange rijen voor winkels gemeen als daar weer eens iets speciaals ia aangekomen.
Want tekorten? Daaraan is geen tekort.
Een dagelijks stadsbeeld, winkels met rijen
Nieuwe kleren kopen? Dat kan. Alleen komt er bij import
wel gelijk 240% belasting op. En dat van 20 CUC in de maand? Toch lopen de
Cubanen er in het algemeen netjes bij.
Hoe ze dat versieren? Om dat te kunnen begrijpen, moet je
er, denk ik, zijn opgegroeid. Dan leer je automatisch hoe het Cubaanse leven
functioneert . Als buitenstaander lukt je dat echt niet.
Want hoe zou je een land kunnen begrijpen dat zoveel ups
en downs in zijn geschiedenis heeft meegemaakt. In de 19de eeuw, met nog de
vele slaven, heel rijk. Met al heel snel na de eerste spoorlijn in Engeland een
eigen grote spoorlijn. Eerder zelfs dan overheerser Spanje. Met in Havana ook
eerder stadsverlichting dan in vele grote steden in Europa. Met geweldig grote
familiepaleizen, zeker in Havana. Nu vaak vervallen.
ergens in Havana
ergens in Pinar del Rio
Maar toch wordt er langzaamaan mondjesmaat weer
gerenoveerd. Booming in de jaren 50, economisch langzaam afstervend in de jaren
60 en 70, weer booming in de jaren 80 door alle import en export met de Sovjet-Unie,
volstrekt ingestort na het uiteenvallen van die grote communistische kameraad,
en nu langzaam weer opkrabbelend.
in Trinidad
in Havana
Zoiets vormt een land en de overlevingsdrang van de bewoners.
Bewoners die vriendelijk en behulpzaam zijn. Logisch ook, denk maar aan dat
netwerken en dienst en wederdienst. Bewoners die van muziek, van heel veel
muziek houden. Aan bandjes dus geen tekort. Zoals het stel mannen hieronder in
Trinidad.
En bewoners die trots zijn op hun cultuur.
muurschildering in Havana
Maar daarover de volgende
keer meer. Tot volgende week.
